Zelftwijfel bij leiderschap: de stem in mijn hoofd

Elk kwartaal hetzelfde ritueel: targets bepalen.

En elk kwartaal loop ik vast.

Niet omdat ik geen ideeën heb – integendeel. Ik wil álles aanpakken. Maar dan sta ik daar, verlamd door keuzes, en weet niet waar te beginnen. Dit is geen nieuw probleem. Dit is iets waar ik al mijn hele leven mee worstel.

Het doel

Dit jaar heb ik mezelf voorgenomen om te focussen. Één prioriteit. Niet tien dingen halfslachtig, maar één ding goed.

En toch twijfel ik. Niet aan het doel – maar aan mezelf.

De twijfel

Die twijfel zit diep. Het is niet iets dat komt en gaat – het is een constante onderlaag. Ik pieker. Over zaken waar piekeren niks aan verandert. Het kost kracht en energie, en er komt niks productiefs uit. Ik weet dat. En toch blijf ik het doen.

Het ergste is: ik hecht enorm veel waarde aan mijn intellect. Als iets misloopt, voel ik me niet gewoon teleurgesteld. Ik voel me dom. Mislukt. Waardeloos. En dan begint de stem in mijn hoofd – die me kleiner maakt, me naar beneden trekt. Soms mentaal. Soms erger.

Het kruipt vooral in de stille momenten. 's Nachts. In bed. Wanneer er geen afleiding meer is.

De gesprekken

In gesprekken merk ik het ook. Als iets me na aan het hart ligt, schiet ik in de emotie. En emotie, zo heb ik mezelf aangeleerd, is iets negatiefs. Het vertroebelt de analyse. Het zorgt ervoor dat ik reageer zonder richting – zonder oplossing.

Dus kies ik te snel voor compromissen. Zeg ik te weinig. Bereid ik me onvoldoende voor. En achteraf denk ik: Waarom heb ik niet gezegd wat ik echt dacht?

Het verborgen voordeel

En dan is er nog dit – iets dat ik pas recent onder ogen durf te zien. Ergens is het veilig dat de resultaten achterblijven.

Want als ze wél zouden komen, moet ik bewijzen dat ik de capaciteit aankan. De processen. De snelheid van uitvoering. En daar ben ik verantwoordelijk voor.

Dus misschien – misschien – is die twijfel ook een vorm van zelfbescherming. Een manier om niet te hoeven falen op het volgende niveau.

Wat ik al probeer

Ik sta hier niet helemaal alleen. Ik heb regelmatig coaching. Ik volg een jaaropleiding met wekelijkse opdrachten en live sessies. Ik maak voorbereidingen voor gesprekken, schrijf verslagen achteraf. Ik heb zelfs een app gebouwd om mezelf dagelijks één afspraak te laten nakomen.

En nu dit: een blog. Een publieke ruimte waar ik mezelf niet kan voorliegen. Waar ik mijn acties vastleg en kijk wat ze teweegbrengen.

Dit gaat over discipline. Over verbinding. Over mezelf dwingen om buiten mijn comfortzone te stappen. Maar ook – en misschien vooral – over sociale druk. Een stok achter de deur.

Waarom ik dit deel

Marcus Aurelius schreef zijn Meditations niet voor een publiek. Hij schreef voor zichzelf. Een interne dialoog. Een manier om helder te blijven in een chaotische wereld.

Dit is mijn versie daarvan.

Ik schrijf om mezelf niet te kunnen voorliegen. Om te zien wat ik echt doe – niet wat ik denk dat ik doe. En misschien pikt iemand anders hier iets uit op. Misschien leer ik van hoe anderen dit ervaren.

Of misschien is dit gewoon de enige manier waarop ik mezelf bij de les kan houden.