Afremmen om te accelereren

Vandaag was een marathondag. Het ene gesprek na het andere. Collega's bedanken, feedback krijgen, brainstormen over AI, inchecken bij een nieuwe developer.

Aan het eind van de dag was ik op. Maar met een goed gevoel.

De dag

Het begon met een bewuste keuze: twee collega's bedanken voor hun inzet. Niet omdat het moest, maar omdat erkenning de brandstof is van betrokkenheid. Tegelijk gaf ik aan dat ik hen verder wil helpen groeien. De reactie was oprecht positief. Een goede start.

Daarna een gesprek met een manager dat concrete verbeterpunten opleverde. Dit soort feedback is goud waard. Niet als kritiek, maar als richting voor vervolgstappen. Luisteren, absorberen en bijsturen.

Met de branchmanagers bespraken we het opzetten van een wekelijks MT. Een ontwikkeling die duidelijkheid brengt.

De inzichten

Midden in de drukte: een uur Straight Line Leadership coaching. Eén ding bleef hangen.

Afremmen om te accelereren.

Klinkt paradoxaal. Maar soms moet je even stilstaan om te bepalen waar je naartoe wilt. Focus vinden. En dan pas gas geven.

De spanning

Toch merk ik dat ik te weinig tijd neem tussen gesprekken. Om te reflecteren. Om de volgende meeting voor te bereiden. Om even bij mezelf in te checken.

Tegelijk: had ik meer afgeremd, dan was er ook minder gebeurd.

Die spanning blijft. Tussen actie en reflectie. Tussen geven en ontvangen. Tussen structuur en flexibiliteit.

De les

Marcus Aurelius schreef: "Nergens vindt een mens een rustiger toevluchtsoord dan in zijn eigen ziel."

Die rust moet je wel bewust opzoeken. En dat blijft een dagelijkse oefening. De kunst zit in het herkennen wanneer je moet afremmen. Niet om te stoppen, maar om daarna met meer focus te accelereren.

Moe maar voldaan. Dat is het bewijs dat je dag ertoe deed.